W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.

Pokój z wami!

Eminencjo,
Siostro Prezydent Gubernatoratu,
Drodzy Przyjaciele,
Drodzy Bracia i Siostry!

Jestem głęboko wdzięczny za możliwość spotkania z wami – członkami Vatican Observatory Foundation – i dziękuję wam za wierne i wielkoduszne wspieranie działalności Watykańskiego Obserwatorium Astronomicznego – instytucji bardzo drogiej Państwu Watykańskiemu, służącej Stolicy Apostolskiej i Kościołowi powszechnemu.

Sto trzydzieści pięć lat temu mój Poprzednik, Papież Leon XIII, odnowił działalność Watykańskiego Obserwatorium Astronomicznego, aby „wszyscy mogli jasno zobaczyć, że Kościół i jego pasterze nie sprzeciwiają się prawdziwej i rzetelnej nauce – czy to ludzkiej, czy Bożej – lecz ją przyjmują, wspierają i krzewią z największym możliwym oddaniem” (por. Motu Proprio Ut mysticam, 14 marca 1891). W tamtym czasie naukę coraz częściej przedstawiano jako źródło prawdy stojące w opozycji do religii, dlatego Kościół uznał za pilne, by przeciwstawić się narastającemu przekonaniu, jakoby wiara i nauka były sobie wrogie.

Dziś jednak zarówno nauka, jak i religia mierzą się z innym, a być może jeszcze bardziej podstępnym zagrożeniem: z postawą tych, którzy negują samo istnienie prawdy obiektywnej. Zbyt wielu ludzi w naszym świecie odmawia uznania tego, czego jasno uczą nauka i Kościół: że spoczywa na nas podniosła odpowiedzialność za troskę o naszą planetę oraz za zapewnienie dobrostanu tym, którzy ją zamieszkują, zwłaszcza najbardziej podatnym na zranienia, których życie narażone jest na niebezpieczeństwo przez bezmyślny wyzysk zarówno ludzi, jak i świata natury. Właśnie dlatego przywiązanie Kościoła do rzetelnej i uczciwej nauki pozostaje nie tylko cenne, lecz także esencjalne.

Astronomia zajmuje w tej misji miejsce szczególne. Zdolność patrzenia z zachwytem na słońce, księżyc i gwiazdy jest darem udzielonym każdemu człowiekowi, niezależnie od jego stanu społecznego czy okoliczności życia. Budzi ona w nas zarówno zdumienie, jak i zdrowe poczucie właściwej miary. Kontemplacja nieba zaprasza nas, abyśmy spojrzeli na nasze lęki i braki w świetle bezmiaru Boga. Nocne niebo jest skarbem piękna otwartym dla wszystkich – ubogich i bogatych – a w świecie tak boleśnie podzielonym pozostaje jednym z ostatnich prawdziwie powszechnych źródeł radości.

Niestety, także ten dar jest dziś zagrożony. Parafrazując Papieża Benedykta XVI, wypełniliśmy nasze niebo światłem uczynionym przez człowieka, które czyni nas ślepymi na światła, jakie umieścił tam Bóg; jak także zauważył, jest to wymowny obraz samego grzechu (por. Homilia, 7 kwietnia 2012).

W tym kontekście pragnę wyrazić moją głęboką wdzięczność za działalność Fundacji. Wasze zaangażowanie pozwala watykańskim naukowcom prowadzić owocny dialog z rzeszą odbiorców oraz ze światową wspólnotą naukową. Wasza wielkoduszność umożliwia Watykańskiemu Obserwatorium Astronomicznemu dzielenie się zachwytem nad astronomią ze studentami z całego świata oraz organizowanie warsztatów i szkół letnich dla osób pracujących w katolickich szkołach i parafiach. Ostatecznie to wasze oddanie sprawia, że teleskopy i laboratoria Obserwatorium pozostają tym, czym od początku miały być: miejscami, w których ze czcią, głębią i radością spotyka się chwałę Bożego stworzenia.

Nie wolno nam nigdy tracić z oczu wizji teologicznej, która ożywia to wszystko. Nasza religia jest religią Wcielenia. Pismo Święte uczy nas, że od początku Bóg daje się poznać przez rzeczy, które stworzył (por. Rz 1, 20), oraz że Bóg tak bardzo umiłował swoje stworzenie, iż posłał swego Syna, aby w nie wszedł i je zbawił (por. J 3, 16). Nie dziwi więc, że ludzie głębokiej wiary czują się przynagleni do zgłębiania początków i zasad działania wszechświata. Głód coraz pełniejszego poznania stworzenia nie jest niczym innym jak odbiciem owego niespokojnego pragnienia Boga, które mieszka w głębi każdej duszy.

Raz jeszcze wyrażając moją wdzięczność za wasze wsparcie, chętnie przyzywam na was i na wasze rodziny obfite błogosławieństwo Boga Wszechmogącego.

Dziękuję!