W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.

Pokój z wami!

[Słowo abpa Rino Fisichelli]

Drodzy Bracia i Siostry, witajcie!

„Jakże wiele dobra jest na świecie!”. Przytaczam te słowa Jego Ekscelencji arcybiskupa Fisichelli, ponieważ jesteście tego dowodem: jakże wiele dobra jest na świecie! Dziękuję! Naprawdę dziękuję!

Pozdrawiam Jego Ekscelencję abpa Rino Fisichellę, obecne Władze oraz przedstawicieli instytucji cywilnych i kościelnych, którzy na różne sposoby przyczynili się do realizacji zakończonego cztery dni temu Jubileuszu Nadziei. Szczególne podziękowania kieruję do Rządu Republiki Włoskiej, Komisarza Rządowego, Urzędu Miasta Rzymu – w szczególności do Pana Burmistrza i jego struktury organizacyjnej – oraz do regionu Lacjum; a także do służb odpowiedzialnych za bezpieczeństwo, Prefektury, która koordynowała prace, do Obrony Cywilnej i licznych stowarzyszeń wolontariackich, jak i Agencji „Jubileusz 2000”. Szczególną wdzięczność wyrażam Dykasterii do spraw Ewangelizacji – Sekcji do spraw Podstawowych Zagadnień Ewangelizacji w Świecie oraz innym zaangażowanym Dykasteriom, Żandarmerii Watykańskiej, korpusowi Gwardii Szwajcarskiej, Gubernatoratowi Państwa Watykańskiego, Prefekturze Domu Papieskiego, różnym komisjom – duszpasterskiej, kulturalnej, ds. komunikacji, ekumenicznej, technicznej, ekonomicznej – kapłanom spowiednikom, przedstawicielom diecezji i Konferencji Episkopatów, ekspertom z różnych dziedzin, którzy uczestniczyli w poszczególnych wydarzeniach, oraz pięciu tysiącom „Wolontariuszy Jubileuszu” w każdym wieku i każdej narodowości.

Wszystkim wam wyrażam moją głęboką wdzięczność za za całokształt podjętych działań, zarówno podczas wymagających przygotowań, jak i przez cały Rok Jubileuszowy. Wnieśliście różnorodny, często ukryty, zawsze angażujący i pełen odpowiedzialności wkład, dzięki któremu ponad trzydzieści milionów pielgrzymów mogło odbyć pielgrzymkę jubileuszową i uczestniczyć w uroczystościach i wydarzeniach w atmosferze święta, a jednocześnie zachowując spokój, skupienie, porządek i organizację. Dzięki wam Rzym obdarzył wszystkich atmosferą przyjaznego domu, wspólnoty otwartej, serdecznej, a jednocześnie dyskretnej i pełnej szacunku, pomagając każdemu przeżyć tę wielką chwilę wiary.

Wizyta u grobów Piotra i Pawła, innych Apostołów i Męczenników, drogi do Drzwi Świętych, doświadczenie przebaczenia i miłosierdzia Bożego były dla wielu osób momentami owocnego spotkania z Panem Jezusem, podczas których mogli oni na własnej skórze przekonać się, że „nadzieja zawieść nie może” (Rz 5, 5), ponieważ On żyje i kroczy w nas i z nami – zarówno w przełomowych momentach życia, jak i w codzienności – a dzięki Niemu możemy dotrzeć do celu. Św. Augustyn pisze w tym kontekście, że „nadzieja jest niezbędna w przypadku pielgrzymów […]. Wędrowiec bowiem – mówi – kiedy męczy się w drodze, znosi zmęczenie właśnie dlatego, że ma nadzieję na dotarcie do celu. Zabierz mu nadzieję dotarcia do celu, a natychmiast runą możliwości kontynuowania podróży» (Sermo 158, 8). Swoją pracą pomogliście wielu odnaleźć i odzyskać nadzieję oraz podjąć ponownie podróż życia z odnowioną wiarą i z postanowieniami czynienia miłosierdzia (por. 1 Tes 1, 2-3).

Chciałbym przypomnieć, w szczególności, o obecności w Rzymie, z okazji Jubileuszu, wielu młodych ludzi i nastolatków z różnych krajów. Pięknie było doświadczyć ich entuzjazmu, być świadkami ich radości, widzieć powagę, z jaką modlili się, medytowali i uczestniczyli w liturgii, obserwować ich – tak licznych i różnorodnych, a jednak zjednoczonych, zorganizowanych (również dzięki waszej służbie!), pragnących poznać się nawzajem i przeżyć razem chwile łaski, braterstwa i pokoju. Zastanówmy się nad tym, co oni nam pokazali. Wszyscy, na różnych poziomach, jesteśmy odpowiedzialni za ich przyszłość, w której zawiera się przyszłość świata. Zadajmy sobie zatem pytanie, w świetle tego, co widzieliśmy: czego naprawdę potrzebują? Co naprawdę pomaga im dojrzewać i dawać z siebie to, co najlepsze? Gdzie mogą oni odnaleźć prawdziwe odpowiedzi na najgłębsze pytania, które noszą w sercu? Młodzi ludzie potrzebują zdrowych wzorców, które pokierują ich ku dobru, miłości, świętości, jak pokazali nam św. Carlo Acutis i św. Piergiorgio Frassati, kanonizowani we wrześniu ubiegłego roku. Miejmy przed oczami ich czyste i żywe oczy, pełne energii, a jednocześnie tak kruche: mogą być nam one bardzo pomocne w mądrym i rozważnym rozeznawaniu spoczywających na nas poważnych odpowiedzialności względem nich.

W Bulli ogłaszającej Rok Święty, Papież Franciszek, kończąc swoje dobitne wezwanie do nadziei, stwierdził: „Pozwólmy, by od teraz pociągnęła nas nadzieja i pozwólmy, by przez nas stała się zaraźliwa dla tych, którzy jej pragną. Niech nasze życie mówi im: «Ufaj Panu, bądź mężny, niech się twe serce umocni, ufaj Panu!» (Ps 27, 14)”. (Spes non confundit, 25). Niech to będzie misja, którą zabierzemy ze sobą, jako owocna kontynuacja wykonanej pracy, aby wiele nasion dobra, które dzięki waszej pomocy Pan zasiał w ostatnich miesiącach w tak wielu sercach, mogło wyrosnąć i rozwinąć się.

Cieszę się, że na zakończenie tego spotkania mogę podarować każdemu z was, jako mały znak wdzięczności, Krucyfiks Jubileuszowy: miniaturę krzyża z chwalebnym Chrystusem, który towarzyszył pielgrzymom. Niech pozostanie on dla was pamiątką tego doświadczenia współpracy. Błogosławię wam i życzę wszelkiego dobra w nowym roku. Dziękuję!