Eminencjo,

Drodzy Bracia w Chrystusie!

Cieszę się bardzo, że mogę się z wami spotkać po tym, jak wczoraj wspólnie obchodziliśmy uroczystość Apostołów Piotra i Pawła, Patronów tego Kościoła, który jest w Rzymie. Wasza obecność pośród nas wyraża braterską bliskość siostrzanego Kościoła, który jest w Konstantynopolu, oraz jego pasterza i przewodnika, Jego Świątobliwości Bartłomieja, Patriarchy Ekumenicznego. Jemu oraz wszystkim członkom Świętego Synodu jestem żywo wdzięczny za to, że zechcieli posłać was do Rzymu, aby kontynuować tradycyjną wymianę wizyt z okazji świąt Patronów naszych Kościołów.

W związku z tym żywo noszę w pamięci mój udział, 30 listopada ubiegłego roku, w obchodach ku czci św. Andrzeja w Kościele Patriarchalnym św. Jerzego na Fanarze. Z radością i wdzięcznością wspominam spotkania z Jego Świątobliwością Bartłomiejem, podczas których mogliśmy pogłębić naszą wzajemną przyjaźń i podzielić się spojrzeniem na liczne kwestie, zwłaszcza na wspólne pragnienie postępu na drodze ku pełnej jedności wszystkich chrześcijan.

W tej perspektywie upamiętnienie 1700. rocznicy Pierwszego Soboru Nicejskiego, które odbyło się w wigilię święta św. Andrzeja w İzniku, na zaproszenie Patriarchy Bartłomieja i z udziałem przedstawicieli innych Kościołów i Wspólnot kościelnych, stało się wymownym świadectwem komunii już istniejącej między wszystkimi, którzy podzielają wiarę w Boga, Ojca wszystkich ludzi, oraz wyznają Pana i Syna Bożego, Jezusa Chrystusa, i Ducha Świętego, który nas inspiruje i prowadzi ku pełni prawdy i jedności. W świetle tamtego wydarzenia upamiętniającego stało się jasne, że Credo Nicejskie powinno być podstawą i kryterium odniesienia dla tego procesu, proponując model prawdziwej jedności w uprawnionej różnorodności: Jedność w Trójcy, Trójca w Jedności (por. List apost. In unitate fidei, 12). Oby droga ku obchodom drugiego tysiąclecia Odkupienia, w 2033 r., była przemierzana wspólnie przez wszystkie wyznania chrześcijańskie świata, w ponownym odkrywaniu daru i wezwania, by być świadkami Zmartwychwstałego.

W epoce naznaczonej wojnami i narastającą polaryzacją, a także podziałami kulturowymi i społecznymi, chrześcijanie – pojednani między sobą i zgodni w wyznawaniu jednej wiary – są wezwani, by być wiarygodnym znakiem pokoju, wnosząc decydujący wkład w wysiłki wszystkich mężczyzn i kobiet dobrej woli na jego rzecz. W obecnej sytuacji chodzi bowiem nie tylko o wiarygodność chrześcijańskiego przepowiadania, lecz także o samą przyszłość ludzkości. Potrzeba większej współpracy między chrześcijanami wobec dzisiejszych wyzwań, takich jak pokój, dobry użytek nowych technologii czy troska o stworzenie, wypływa z samej Ewangelii Jezusa Chrystusa. Odpowiedzialność za życie i godność każdego człowieka, poczynając od najmniejszych i najbardziej potrzebujących, jest bowiem kryterium, które rozstrzyga o naszym losie doczesnym i wiecznym (por. Mt 25, 31-46).

Eminencjo, drodzy bracia, z serca ponawiam moją wdzięczność za tę wizytę, a także za wasze osobiste zaangażowanie oraz zaangażowanie Patriarchatu Ekumenicznego w promowanie świętej sprawy jedności chrześcijan. Zapewniam was o mojej modlitwie przez wstawiennictwo świętych Apostołów Piotra i Andrzeja, braci według ciała i w wierze, i proszę Boga, naszego Ojca, aby zawsze towarzyszył nam swoim błogosławieństwem.

Dziękuję!