W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.

Pokój z wami!

Drodzy Bracia i Siostry!

Cieszę się, że mogę was przyjąć, i dziękuję wam za tę wizytę, a jeszcze bardziej za oddanie i ducha służby, z jakimi wykonujecie swoją codzienną pracę w różnych organach Stolicy Apostolskiej, współpracując w ten sposób w pełnieniu posługi pasterskiej Papieża.

W obliczu współczesnych wyzwań stojących przed światem pracy, zwłaszcza tych związanych z rozwojem sztucznej inteligencji, bardziej niż kiedykolwiek konieczne jest nieustanne zwracanie uwagi na niezastąpione, centralne miejsce osoby ludzkiej oraz niezbywalną godność pracy. Praca bowiem „nie jest zwykłym narzędziem, lecz wyraża i pomnaża godność naszego życia. Jest ona wymogiem wpisanym w ludzką kondycję, zwyczajną drogą do dojrzałości, rozwoju i samorealizacji” [1].

Poprzez pracę „przyczyniamy się do postępu społeczeństwa i budowania dobra wspólnego, rozwijamy otrzymane zdolności, ulepszamy i upiększamy świat, utrzymujemy nasze rodziny, wchodzimy w relacje współpracy i uczymy się wspólnie budować – w słuchaniu i dialogu – coś, czego nikt nie mógłby zrealizować samodzielnie” [2].

Drodzy przyjaciele i drogie przyjaciółki, należycie do dwóch różnych stowarzyszeń, które łączy jednak wspólne środowisko pracy, jakim jest Watykan. W swoim nauczaniu poświęconym charakterowi pracy w Stolicy Apostolskiej moi Poprzednicy stawiali w centrum dwa pojęcia o fundamentalnym znaczeniu: wspólnotę i jedność, które również mnie są szczególnie bliskie.

Istotnie, wszyscy, którzy z różnych tytułów i pełniąc rozmaite zadania, są powołani, by swoją pracą współuczestniczyć w posłudze Papieża, tworzą wspólnotę eklezjalną, która w duchu wiary i jedności uczestniczy w jednej i powszechnej misji powierzonej przez Pana Jezusa Apostołowi Piotrowi i jego Następcom.

Wszyscy, choć każdy zgodnie ze swoją rolą i poprzez własną pracę, ciesząc się równą godnością, przyczyniają się do realizacji tej samej misji, okazując tę świadomość i odpowiedzialność przede wszystkim „w skrupulatnej wierności we wszystkich wyznaczonych zadaniach i obowiązkach, jak również w gorliwości, w pracowitości i w przygotowaniu zawodowym, które winny wyróżniać wszystkich uczestniczących w działalności tejże Stolicy Apostolskiej” [3]. 

Św. Jan Paweł II uznał, że – cytuję – „dla popierania tego ducha (…) ważne zadanie współpracy będą mogły pełnić stowarzyszenia pracowników, jak wyłonione niedawno Stowarzyszenie Świeckich Pracowników Watykańskich”, zaznaczając zarazem, że „nie odpowiada jednakże nauce społecznej Kościoła ześlizgiwanie się tego rodzaju organizacji na teren konfliktów do ostateczności lub walki klas” [4].

Droga dialogu pozostaje zatem najwłaściwszą drogą postępowania; dlatego i ja zachęcam was, abyście zawsze podążali nią z ufnością i kreatywnością, wspólnie poszukując odpowiednich rozwiązań problemów, którym musimy stawiać czoła w codziennym budowaniu naszej wspólnoty pracy.

Wznowienie dialogu na wszystkich poziomach to właśnie to, co w mojej pierwszej Encyklice chciałem zaproponować całemu Kościołowi oraz wszystkim kobietom i mężczyznom dobrej woli jako „integralną część powołania Kościoła” [5], „główne narzędzie współistnienia między osobami” [6] oraz „zwyczajną drogę mierzenia się z konfliktami” [7]. W szczególności Stowarzyszenie Świeckich Pracowników Watykańskich jest określone w obowiązującym „ Quadro normativo”, który go dotyczy, jako „ struktura dialogu swoich członków z Biurem Pracy Stolicy Apostolskiej” [8].

Ze swej strony Stowarzyszenie Kobiet w Watykanie może przyczyniać się do rozwijania w naszych środowiskach ducha współpracy, wzajemnego słuchania i wrażliwości na osoby znajdujące się w trudnej sytuacji. Obecność kobiet stanowi bogactwo, które należy coraz bardziej dostrzegać i doceniać. Oprócz szczególnej wrażliwości na ludzi i relacje wnoszą one również całość talentów ludzkich, zawodowych i intelektualnych, właściwych kobiecemu doświadczeniu i sposobowi myślenia. Ich kompetencje, zdolność rozeznawania, kreatywność i rzeczowość wzbogacają życie instytucji i pomagają zyskać szersze spojrzenie na rzeczywistość oraz napotykane problemy.

Podążając wspólnie tą drogą, będziemy coraz bardziej angażować się w budowanie wspólnoty pracy, w której osoby nie będą wykorzystywane ani pomijane, gdzie wszyscy będą sobie nawzajem pomagać, a wartość i kompetencje każdego zostaną należycie docenione, tak aby nie rodziły się niezadowolenie i urazy [9].

Z tymi uczuciami uznania i zaufania z serca błogosławię wam, waszym bliskim oraz waszej pracy.

Dziękuję!

__________________________________________

[1] Enc. Magnifica humanitas (15 maja 2026), 149.

[2] Tamże, 148.

[3] ŚW. JAN PAWEŁ II, List o znaczeniu pracy świadczonej na rzecz Stolicy Apostolskiej (20 listopada 1982), 3: AAS 75 (1983), s. 121: List do Kardynała Sekretarza Stanu. O wspólnocie pracowników pozostających w służbie Stolicy Apostolskiej, Nauczanie papieskie, t. V, 2, przyg. do druku: E. Weron, A. Jaroch, Poznań 1996, s. 853.

[4] AAS 75 (1983), s. 123: Nauczanie papieskie, t. V, 2, s. 854.

[5] Enc. Magnifica humanitas, 2.

[6] Tamże, 219.

[7] Tamże, 221.

[8] Quadro normativo dei rapporti tra Ufficio del Lavoro della Sede Apostolica (ULSA) e Associazione Dipendenti Laici Vaticani (ADLV), approvato con Provvedimento del Segretario di Stato (N. 343.814/A, del 16 aprile 1994).

[9] Por. Przemówienie do Kurii Rzymskiej z okazji życzeń na święta Bożego Narodzenia (22 grudnia 2025): „L’Osservatore Romano”, wyd. polskie, nr 1(479)/2026, s. 54-57.