W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Pokój z wami!
 

Drodzy Bracia i Siostry, witajcie!

Cieszę się, że mogę pozdrowić was wszystkich, zebranych dziś na Zgromadzeniu Plenarnym. W sposób szczególny dziękuję nowemu Przewodniczącemu – wciąż jeszcze nowemu – Arcybiskupowi Thibault Verny, Przewodniczącemu Komisji, za jego kierownictwo i oddanie. Dziękuję Sekretarzowi, Biskupowi Luisowi Manuelowi Alí Herrera, za wielkoduszną służbę, a także Sekretarzowi Pomocniczemu, dr Teresie Morris Kettelkamp, za cenny wkład w prace Komisji. Wyrażam również wdzięczność wszystkim – członkom i współpracownikom – za służbę Kościołowi poprzez ochronę dzieci, nastolatków oraz osób znajdujących się w sytuacjach bezbronności. Jest to posługa wymagająca, czasem cicha, często obciążająca, ale niezbędna dla życia Kościoła i dla budowania autentycznej kultury troski.

Mój czcigodny Poprzednik, Papież Franciszek, zechciał trwale wpisać waszą posługę w strukturę Kurii Rzymskiej, aby przypominać całemu Kościołowi, że zapobieganie wykorzystywaniu nie jest zadaniem fakultatywnym, lecz wymiarem konstytutywnym misji Kościoła. Od chwili mojego wyboru zostałem bardzo umocniony dialogiem, jaki nawiązaliście z Sekcją Dyscyplinarną Dykasterii Nauki Wiary. W ten sposób realizujecie pożądany cel, aby prewencja – będąca waszą odpowiedzialnością – oraz czujna dyscyplina sprawowana przez tę Dykasterię postępowały razem, w sposób synergiczny i skuteczny.

Waszą misją jest pomoc w zapobieganiu wykorzystywaniu. Prewencja ta nie jest jednak nigdy jedynie zbiorem protokołów czy procedur. Chodzi raczej o to, by przyczyniać się do kształtowania w całym Kościele kultury troski, w której ochrona małoletnich i osób w sytuacjach bezbronności nie jest postrzegana jako obowiązek narzucony z zewnątrz, lecz jako naturalny wyraz wiary. Wymaga to procesu nawrócenia, w którym cierpienia innych są wysłuchiwane i skłaniają nas do działania. W tym względzie doświadczenia ofiar i ocalałych stanowią istotne punkty odniesienia. Choć są one niewątpliwie bolesne i trudne do wysłuchania, doświadczenia te z mocą wydobywają prawdę i uczą nas pokory, gdy staramy się towarzyszyć ofiarom i pokrzywdzonym. Zarazem to właśnie poprzez uznanie doznanego bólu otwiera się wiarygodną drogę nadziei i odnowy.

Innym ważnym elementem waszej pracy jest integrowanie podejścia wielodyscyplinarnego i systematycznego. Jako część Kurii Rzymskiej, w ramach Dykasterii Nauki Wiary, pełnicie jasno określoną rolę, która wprowadza was w dialog z Dykasteriami i innymi instytucjami mającymi odpowiedzialność w różnych obszarach związanych z ochroną. Oczekuję, że będziecie nadal pogłębiać współpracę z nimi, aby mogły ubogacać waszą pracę swoją wiedzą. Jednocześnie i one mogą czerpać z doświadczenia, jakie Komisja zdobyła w ciągu tych jedenastu lat posługi, zwłaszcza poprzez uważne i szczere słuchanie, jakie ofiarujecie ofiarom, ocalałym i ich rodzinom. W tym kontekście roczny Raport Komisji jest narzędziem o wielkim znaczeniu. Stanowi on ćwiczenie w prawdzie i odpowiedzialności, ale także w nadziei i roztropności, które muszą iść w parze dla dobra Kościoła. Nadzieja nie pozwala nam ulec zniechęceniu; roztropność chroni nas przed improwizacją i powierzchownością w podejmowaniu działań zapobiegających wykorzystywaniu.

Również Ordynariusze i Wyżsi Przełożeni mają własną odpowiedzialność, która nie może być delegowana. Słuchanie ofiar i towarzyszenie im powinny znaleźć konkretny wyraz w każdej wspólnocie i instytucji kościelnej. Zachęcam was, abyście nadal byli dla nich wsparciem, tak aby żadna wspólnota w Kościele nie czuła się w tym zadaniu osamotniona. Pomoc, którą oferujecie poprzez inicjatywę Memorare, jest naprawdę cenna. Wspieranie Kościołów lokalnych, zwłaszcza tam, gdzie brakuje zasobów lub kompetencji, oznacza nadawanie konkretnych kształtów kościelnej solidarności. Z zainteresowaniem oczekuję dalszych informacji w waszym trzecim raporcie rocznym: zarówno o już poczynionych, budzących nadzieję postępach, jak i o obszarach, w których wciąż konieczny jest dalszy rozwój.

Zaangażowanie Komisji na wszystkich poziomach życia Kościoła, wobec ofiar, ocalałych i ich rodzin, a także we współpracy z partnerami ze społeczeństwa obywatelskiego, skłoniło was do pogłębienia badań w dwóch szybko zmieniających się obszarach ochrony: nad pojęciem bezbronności w odniesieniu do wykorzystywania oraz nad zapobieganiem wykorzystywaniu małoletnich, ułatwianemu przez technologie w przestrzeni cyfrowej. Odczytując te „znaki czasu”, pomagacie Kościołowi stawiać czoła wyzwaniom ochrony z odwagą oraz odpowiadać z pasterską jasnością i strukturalną odnową. Już teraz przybiera to konkretną postać w opracowywaniu ram uniwersalnych wytycznych. Z zainteresowaniem oczekuję ostatecznej propozycji, aby – po odpowiednim studium i rozeznaniu – mogła zostać ona opublikowana.

Drodzy przyjaciele, całe wasze zaangażowanie pokazuje, że wasza misja nie polega jedynie na ustanowieniu formalnego procesu, lecz stanowi znak komunii i współdzielonej odpowiedzialności. Zanim zakończę, pragnę powtórzyć, że ochrona małoletnich i osób w sytuacjach bezbronności nie jest odrębną dziedziną życia kościelnego, lecz wymiarem, który przenika troskę duszpasterską, formację, zarządzanie i dyscyplinę. Każdy krok naprzód na tej drodze jest krokiem ku Chrystusowi i ku Kościołowi bardziej ewangelicznemu i autentycznemu.

Zawierzam waszą posługę pełnemu miłości wstawiennictwu Maryi, Matki Kościoła, i z serca udzielam wam mojego Błogosławieństwa Apostolskiego jako zadatku mądrości i pokoju w naszym Panu Jezusie Chrystusie. Bardzo dziękuję.

[Ojcze nasz, Błogosławieństwo]

Serdecznie dziękuję za waszą służbę. Życzę wam, abyście w tych dniach mieli w Rzymie naprawdę błogosławione doświadczenie. I dziękuję za wszystko, co czynicie, aby pomagać Kościołowi w naszej misji. Dziękuję.