W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.

Pokój z wami!

Drogie Siostry i drodzy Bracia, dzień dobry i witajcie!

Jestem rad, że mogę spotkać się z wami z okazji waszych Zgromadzeń Generalnych i korzystam z tej okoliczności, aby podzielić się z wami kilkoma refleksjami, które chciałbym przedstawić w trzech punktach: charyzmat, zarządzanie i komunia.

Jeśli chodzi o pierwszy punkt, Magisterium uczy nas, że „Kościół odmładza się na mocy Ewangelii, a Duch Święty stale go odnawia, budując i prowadząc go «poprzez rozmaite dary hierarchiczne i charyzmatyczne» [1]. Sobór Watykański II wielokrotnie podkreślał cudowne dzieło Ducha Świętego, który uświęca Lud Boży, kieruje nim, uposaża go w cnoty i ubogaca szczególnymi łaskami, w ten sposób go budując” [2].

W tych dniach mieliście okazję zastanowić się i porozmawiać o definicji charyzmatu właściwego dla poszczególnych wspólnot życia apostolskiego, uznając w nim dar Parakleta, przekazany Kościołowi, aby ożywić jego życie i nadawać dynamizm jego misji, zarówno wewnątrz Kościoła, jak i w społeczeństwie. Dar ten, rodząc życie i witalność w instytucie, nadaje mu również specyficzną tożsamość, która określa i czyni rozpoznawalną waszą obecność w Kościele i w świecie. Obecnie bardziej niż kiedykolwiek konieczne jest, abyśmy wiedzieli, kim jesteśmy, jeśli chcemy prowadzić autentyczny dialog ze społeczeństwem, nie dając się wchłonąć ani ujednolicić. Aby ewangelizować środowiska, w których żyjecie – co jest celem waszego powołania – fundamentalne jest zatem, abyście coraz jaśniej definiowali swoją tożsamość.

Każda siostra i każdy brat, którzy otrzymują charyzmat, są wezwani do ożywienia go w sobie, aby nie pozostał czymś, co należy zachować w statycznej postaci, ale stał się raczej siłą życiową, która płynie w sposób twórczy i swobodny. Jak przypominał Papież Franciszek, „chodzi o to, aby pozostać wiernym pierwotnemu źródłu, starając się przemyśleć je na nowo i wyrażać w dialogu z nowymi sytuacjami społecznymi i kulturowymi” [3]. Instytut czy stowarzyszenie jest żywym organizmem, w którym charyzmatyczna energia przepływa przez każdą komórkę i każdego członka, którzy z kolei są jej nosicielami i ją wyrażają. To właśnie ta energia powinna ożywiać misję, którą wykonujecie, i oświecać drogę, którą należy podążać, aby następnie przekazać ją jako żywe dziedzictwo przyszłym pokoleniom, które z kolei są wezwane, aby się w niej zakochać i uczynić ją źródłem swojej służby.

Właśnie w tym celu ważne jest drugie zagadnienie, nad którym chcemy się zastanowić: zarządanie, które – aby móc podejmować dojrzałe decyzje w atmosferze prawdziwego rozeznania – potrzebuje komunii.

W tej kwestii ponownie przychodzą nam z pomocą dokumenty Kościoła, w których czytamy, że „osoby konsekrowane są wezwane do pójścia za Chrystusem posłusznym w ramach «projektu ewangelicznego» albo charyzmatycznego, wzbudzonego przez Ducha i poświadczonego przez Kościół” [4] oraz że „na tej drodze władza jest wyposażona w duszpasterski obowiązek kierowania i decydowania” [5]. Zarządzanie jest niezbędną służbą w ramach wspólnot życia apostolskiego: jest to prawdziwa posługa eklezjalna, która towarzyszy siostrom i braciom w świadomym, wolnym i odpowiedzialnym naśladowaniu Chrystusa [6]. Każdy instytut i każda wspólnota są powołane do wypracowania własnego stylu zarządzania, zgodnego z ich specyficznym charyzmatem oraz ich duchowością.

Prawdziwie ewangeliczne zarządzanie zawsze jest zorientowane na służbę: wspiera, towarzyszy i pomaga każdemu członkowi, aby każdego dnia coraz bardziej upodabniał się do osoby Zbawiciela. W tym sensie wspólnotowe rozeznawanie jest uprzywilejowanym miejscem, w którym mogą dojrzewać wspólne decyzje, zdolne do budowania komunii i współodpowiedzialności. Nie powinniście obawiać się eksperymentowania z nowymi modelami zarządzania [7], a wręcz przeciwnie – dobrze jest zawsze mieć na uwadze, że wspólne poszukiwanie własnego stylu sprawowania władzy otwiera drogi, które nie tylko wzbogacają stowarzyszenia i ich pojedynczych członków, ale także wzmacniają poczucie przynależności i uczestnictwa we wspólnej misji.

To prowadzi nas do trzeciego tematu, nad którym chcemy się zatrzymać: komunia w Rodzinie Regnum Christi. Wasza szczególna droga, wpisana w wielką historię ciała apostolskiego, nosi znamiona cichego i potężnego działania Ducha Świętego, który nieustannie odnawia Kościół i czyni go młodym w nadziei. W tym kontekście jesteście wezwani do promowania coraz głębszej wspólnoty w całej Rodzinie, dzieląc się duchowością i apostolstwem, w pełni realizując szczególne powołanie, do którego powołał was Bóg jako członków Stowarzyszenia, do którego należycie, oraz angażując się w świadczenie swoim życiem o wierności otrzymanemu charyzmatowi.

Jak przypomina nam Adhortacja apostolska Vita consecrata, „wszyscy wierni mają udział we wspólnej godności; wszyscy są powołani do świętości; wszyscy współdziałają w budowaniu jedynego Ciała Chrystusa, każdy zgodnie z własnym powołaniem i darem otrzymanym od Ducha Świętego (por. Rz 12, 3-8)” [8]. Jedność w godności chrzcielnej i różnorodność powołań nie są ze sobą sprzeczne, ale wzajemnie się oświecają. Organiczna komunia w różnorodności jest dziełem Ducha Świętego, który przemienia każde powołanie w służbę dla pozostałych, aby Ciało Chrystusa wzrastało w historii i wypełniało swoją misję w świecie.

Wszyscy żyjemy w drodze, a Bóg – poprzez proroków minionych i współczesnych – nieustannie inspiruje nas swoimi marzeniami, aby wyzwolić ludzkość od dawnych i nowych form zniewolenia, angażując młodych i starszych, biednych i bogatych, mężczyzn i kobiety, świętych i grzeszników w dzieła swojego miłosierdzia i cuda swojej sprawiedliwości. Pan nie robi hałasu, a jednak Jego Królestwo kiełkuje i rośnie w każdym zakątku świata. W tym sensie wiele miast i społeczności potrzebuje usłyszeć: „Nie jesteś zgoła najlichsze” (por. Mt 2, 6).

Tak, Pan wciąż nas zaskakuje i wciąż daje się odnaleźć, poprzez drogi, które nie są naszymi drogami (por. Iz 55, 8), i dlatego Jego wierność nieustannie nas zadziwia. W naszej odpowiedzi na Jego dary powierzmy się Maryi, Gwieździe Zarannej.

Najdrożsi i najdroższe, dziękuję wam za to, co czynicie. Modlę się za was i z całego serca wam błogosławię. Dziękuję.

___________________________________________________

[1] Sobór Watykański II, Konst. dogmat. Lumen gentium (21 listopada 1964), 4.

[2] Kongregacja Nauki Wiary, List Iuvenescit Ecclesia (15 maja 2016), 1.

[3] Franciszek, Przemówienie do uczestników Zgromadzenia Generalnego Ruchu Focolari (6 lutego 2021): „L’Osservatore Romano”, wyd. polskie, nr 3 (431)/2021, s. 6.

[4] Kongregacja ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego , Instrukcja „Posługa władzy i posłuszeństwo” (11 maja 2008), 9.

[5] Tamże.

[6] Por. Kongregacja ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, Młode wino, nowe bukłaki. Życie konsekrowane od Soboru Watykańskiego II i wyzwania nadal otwarte. Ukierunkowania (6 stycznia 2017), Warszawa 2017, 41.

[7] Por. Tamże, 9.

[8] Św. Jan Paweł II, Adhort. apost. Vita consecrata (25 marca 1996), 31.