Pokój z wami!

Dzień dobry wszystkim, witajcie!

Pierwszy List św. Piotra mówi: „Pokój wszystkim w Chrystusie!” (1 Pt 5, 14). Tym słowami św. Piotra witam was – kapłanów i mnichów – reprezentujących Kościoły prawosławne: ormiański, koptyjski, etiopski, erytrejski, malankarski i syryjski. Przekazuję również braterskie pozdrowienie Arcybiskupowi Khajagowi Barsamianowi i Metropolicie Barnabie El-Soryaniemu, którzy wam towarzyszą. Chciałbym również wyrazić moje uszanowanie i wdzięczność czcigodnym przywódcom waszych Prawosławnych Kościołów Wschodnich, którzy zaprosili was do udziału w tej wizycie studyjnej, zorganizowanej przez Dykasterię do spraw Popierania Jedności Chrześcijan.

Mam nadzieję, że ta wizyta była dla was sposobnością do głębszego poznania Kościoła katolickiego, a w szczególności Kurii Rzymskiej i rzymskich instytucji edukacyjnych. Jestem przekonany, że wasza wizyta była również błogosławieństwem dla tych wszystkich, którzy tutaj spotkali się z wami, pozwalając im lepiej poznać wasze Kościoły.

Jak wiecie, niedawno obchodziliśmy Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan, którego tematem przewodnim był fragment Listu św. Pawła do Efezjan, w którym Apostoł podkreśla znaczenie bycia zjednoczonymi w wierze: „Jedno jest Ciało i jeden Duch, bo też zostaliście wezwani do jednej nadziei, jaką daje wasze powołanie” (Ef 4, 4).

Jak wiemy, św. Paweł dużo podróżował po Izraelu, Azji Mniejszej, Syrii, Arabii, a nawet po Europie. Zakładając i odwiedzając wiele wspólnot chrześcijańskich, zdał sobie sprawę ze specyfiki każdego Kościoła, czyli ich pochodzenia etnicznego, zwyczajów, a także wyzwań i obaw. Apostoł zrozumiał, że wspólnoty mogą stać się zbyt skupione na sobie, koncentrując się na swoich specyficznych problemach. Dlatego we wszystkich swoich Listach św. Paweł z determinacją przypominał im, że są częścią jednego Mistycznego Ciała Chrystusa. W ten sposób zachęcał ich do wzajemnego wspierania się oraz do zachowania jedności wiary i nauczania, które odzwierciedlają transcendentną naturę i jedność Boga.

Drodzy przyjaciele, historyczne i kulturowe różnice w naszych Kościołach tworzą wspaniałą mozaikę naszego wspólnego dziedzictwa chrześcijańskiego, która jest tym, co wszyscy możemy docenić. Jednocześnie musimy nadal wspierać się nawzajem, abyśmy mogli wzrastać w naszej współdzielonej wierze w Chrystusa, który jest ostatecznym źródłem naszego pokoju (por. Ef 2, 14). Wymaga to od nas nauczenia się, jak „się rozbrajać”. Jak powiedział w pięknej modlitwie Patriarcha Atenagoras, pionier ruchu ekumenicznego: „Jestem rozbrojony z chęci posiadania racji, z usprawiedliwiania się poprzez dyskredytowanie innych”, z prowadzenia „najtrudniejszej wojny – wojny przeciwko nam samym”. Kiedy eliminujemy uprzedzenia, które nosimy w sobie, i rozbrajamy nasze serca, wzrastamy w miłości, ściślej współpracujemy i umacniamy nasze więzi jedności w Chrystusie. W ten sposób jedność chrześcijan staje się również fermentem pokoju na ziemi i pojednania wszystkich.

Drodzy bracia w Chrystusie, ponownie dziękuję za waszą wizytę i zapewniam was o mojej pamięci w modlitwie. Niech Pan wam błogosławi, a Najświętsza Maryja Panna, Boża Rodzicielka, niech chroni was i wasze umiłowane Kościoły.

Dziękuję. Zapraszam was do odmówienia wspólnie modlitwy Pańskiej:

Ojcze nasz…

Błogosławieństwo Pana niech zstąpi na nas wszystkich i niech nas chroni. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.

Amen.