Wszystkim wam, a zwłaszcza reprezentantom, życzę miłego popołudnia.

Możecie usiąść, ja natomiast pozostanę na stojąco. Przybyłem tylko na chwilę, aby pozdrowić was wszystkich i powitać w Rzymie, w Watykanie, w Bazylice Świętego Piotra, oraz aby na krótko dołączyć do was w tej jubileuszowej pielgrzymce w Roku Świętym – roku, który inspiruje nas wszystkich i zachęca do poszukiwania nadziei, ale także do bycia znakami nadziei.

Jakże ważne jest, aby każda osoba ochrzczona czuła się powołana przez Boga do bycia znakiem nadziei w dzisiejszym świecie.

To nasza wiara daje nam siłę. To nasza wiara pozwala nam dostrzec światło Jezusa Chrystusa w naszym życiu i zrozumieć, jak ważne jest, aby żyć zgodnie z naszą wiarą.

Nie tylko w niedzielę, nie tylko podczas pielgrzymki, ale każdego dnia, tak abyśmy byli przepełnieni nadzieją, którą może nam dać tylko Jezus Chrystus, i abyśmy wszyscy razem nadal kroczyli zjednoczeni jako bracia i siostry, by chwalić naszego Boga, uznawać, że wszystko, co mamy i kim jesteśmy, jest darem Boga, i abyśmy te dary wykorzystywali w służbie innym.

Bardzo się cieszę, że mogę powitać was wszystkich tego popołudnia, chociażby na chwilę, i powiedzieć każdemu z was: dziękuję, że żyjecie swoim życiem, swoją wiarą w Jezusa Chrystusa.

Jesteście już w dobrym towarzystwie Ich Eminencji, kard. Turksona, kard. Arinzego, a także abpa Fortunatusa i wszystkich nas razem, napełnionych wielkim świadectwem, które wszyscy wy dajecie, i które kontynent afrykański daje całemu światu.

Mówimy: „Dziękujemy, Panie Jezu, niech będzie błogosławione Twoje imię”. Niech Bóg wam błogosławi.

Zakończę zatem błogosławieństwem.

Pan z wami. Niech was błogosławi Bóg Wszechmogący, Ojciec i Syn, i Duch Święty.

Amen.

Niech pokój Boży będzie zawsze z wami.