Do Najprzewielebniejszej i Wielce Czcigodnej
Dame Sarah Mullally
Arcybiskup Canterbury

„Łaska, miłosierdzie i pokój Boga Ojca i Jezusa Chrystusa, Syna Ojca, [niech] będą z nami w prawdzie i miłości” (2 J 1, 3)

Z taką pewnością trwałej obecności Boga przesyłam Waszej Wielebności modlitewne pozdrowienia z okazji objęcia urzędu Arcybiskupa Canterbury.

Wiem, że urząd, do którego została Wasza Wielebność wybrana, jest doniosły i wiąże się z odpowiedzialnością nie tylko w Diecezji Canterbury, lecz także w całym Kościele Anglii oraz we Wspólnocie Anglikańskiej jako całości. Co więcej, Wasza Wielebność podejmuje te obowiązki w wymagającym momencie dziejów rodziny anglikańskiej. Prosząc Pana, aby umocnił Waszą Wielebność darem mądrości, modlę się, by Duch Święty prowadził w służbie powierzonym wspólnotom oraz by czerpała Wasza Wielebność natchnienie z przykładu Maryi, Matki Bożej.

Sześćdziesiąt lat temu, podczas historycznego spotkania w Rzymie, nasi świętej pamięci Poprzednicy, św. Paweł VI i Arcybiskup Michael Ramsey, zobowiązali katolików i anglikanów do wejścia w „nowy etap rozwoju braterskich relacji, opartych na chrześcijańskiej miłości” (Wspólna deklaracja, 24 marca 1966). Ten nowy rozdział nacechowany pełnym szacunku otwarciem przyniósł w minionych sześciu dekadach obfite owoce i trwa po dziś dzień.

Przy tej samej okazji Papież Paweł VI i Arcybiskup Ramsey uzgodnili również rozpoczęcie dialogu teologicznego. Rzeczywiście, Międzynarodowa Komisja Anglikańsko-Rzymskokatolicka (ARCIC) od chwili swego powstania ogromnie przyczyniła się do wzrostu wzajemnego zrozumienia. Owoce tej cennej pracy pozwoliły nam skuteczniej dawać wspólne świadectwo (por. Międzynarodowa Komisja Anglikańsko-Rzymskokatolicka ds. Jedności i Misji, Wzrastając razem w jedności i misji, 93). Jest to szczególnie ważne wobec licznych wyzwań, przed którymi stoi dziś nasza ludzka rodzina. Dlatego jestem wdzięczny, że ten ważny dialog jest kontynuowany.

Zarazem wiemy również, że droga ekumeniczna nie zawsze była łatwa. Mimo wielkiego postępu nasi bezpośredni Poprzednicy, Papież Franciszek i Arcybiskup Justin Welby, szczerze uznali, że „nowe okoliczności przyniosły nowe niezgodności między nami” [1]. A jednak nadal szliśmy razem, ponieważ „rozbieżności nie mogą nam przeszkodzić w uznaniu jedni drugich za braci i siostry w Chrystusie ze względu na nasz wspólny chrzest” ( Wspólna deklaracja, 5 października 2016) [2]. Z mej strony mocno wierzę, że powinniśmy nadal prowadzić dialog w prawdzie i miłości, gdyż tylko w prawdzie i miłości wspólnie poznajemy łaskę, miłosierdzie i pokój Boga (por. 2 J 1, 3), a dzięki temu możemy ofiarować światu te cenne dary.

Co więcej, jedność, której szukają chrześcijanie, nigdy nie jest celem samym w sobie, lecz zmierza ku głoszeniu Chrystusa, aby – jak modlił się sam Pan Jezus – „świat uwierzył” ( J 17, 21). Zwracając się w 2024 r. do Prymasów Wspólnoty Anglikańskiej, Papież Franciszek stwierdził, że „byłoby zgorszeniem, gdybyśmy z powodu naszych podziałów nie wypełnili wspólnego powołania, jakim umożliwianie poznania Chrystusa” ( Przemówienie do Prymasów Wspólnoty Anglikańskiej, 2 maja 2024). Droga Siostro, chętnie czynię te słowa moimi, ponieważ to właśnie przez świadectwo pojednanej, braterskiej i zjednoczonej wspólnoty chrześcijańskiej głoszenie Ewangelii zabrzmi najczytelniej (por. Orędzie na 100. Światowy Dzień Misyjny 2026, 2) [3].

Z tymi braterskimi uczuciami przyzywam dla Waszej Wielebności błogosławieństwa Boga wszechmogącego, gdy podejmuje Wasza Wielebność swoje doniosłe obowiązki. Niech Duch Święty zstąpi na Waszą Wielebność i uczyni owocną w służbie Panu.

Z Watykanu, 20 marca 2026 r.

We wspomnienie św. Kutberta, biskupa

LEON PP. XIV

_________________________________________________________

[1] Wspólna deklaracja Papieża Franciszka i Arcybiskupa Canterbury Justina Welby’ego, L’Osservatore Romano”, wyd. polskie, nr 11 (387)/2016, s. 41.

[2] Tamże.

[3] „L’Osservatore Romano”, wyd. polskie, nr 2-3 (480)/2026, s. 55-58.