Z okazji Drugiej Dorocznej Konferencji w Rzymie poświęconej Sztucznej Inteligencji przekazuję moje modlitewne życzenia wszystkim uczestnikom. Wasza obecność świadczy o pilnej potrzebie głębokiej refleksji i ciągłej debaty na temat nieodłącznie etycznego wymiaru sztucznej inteligencji, a także odpowiedzialnego zarządzania nią. W związku z tym cieszę się, że drugi dzień konferencji odbędzie się w Pałacu Apostolskim, co jest wyraźnym sygnałem pragnienia Kościoła, aby wziąć udział w tych debatach, które bezpośrednio dotyczą teraźniejszości i przyszłości naszej rodziny ludzkiej.

Wraz z niezwykłym potencjałem przynoszenia korzyści rodzinie ludzkiej, szybki rozwój sztucznej inteligencji rodzi również głębsze pytania, dotyczące właściwego wykorzystania tej technologii w tworzeniu bardziej sprawiedliwego i ludzkiego społeczeństwa globalnego. W tym sensie, choć sztuczna inteligencja jest niewątpliwie wyjątkowym produktem ludzkiego geniuszu, jest ona „przede wszystkim narzędziem” (Papież Franciszek, Przemówienie podczas sesji G7 poświęconej sztucznej inteligencji, 14 czerwca 2024). Według definicji narzędzia odnoszą się do ludzkiej inteligencji, która je stworzyła, a wiele ze swojej siły etycznej czerpią z intencji osób, które je wykorzystują. W niektórych przypadkach sztuczna inteligencja była wykorzystywana w pozytywny, a nawet szlachetny sposób, aby promować większą równość, ale istnieje również możliwość jej nadużycia dla egoistycznych korzyści kosztem innych lub, co gorsza, dla podsycania konfliktów i agresji.

Ze swojej strony, Kościół pragnie przyczynić się do spokojnej i świadomej debaty na temat tych palących kwestii, podkreślając przede wszystkim potrzebę oceny skutków sztucznej inteligencji w świetle „integralnego rozwoju osoby i społeczeństwa” (Nota Antiqua et nova, nr 6). Oznacza to uwzględnienie dobrobytu człowieka nie tylko z materialnego punktu widzenia, ale także intelektualnego i duchowego; oznacza to ochronę nienaruszalnej godności każdej osoby ludzkiej oraz poszanowanie bogactw kulturowych i duchowych, jak i różnorodności narodów świata. Zasadniczo, należy oceniać korzyści i zagrożenia związane ze sztuczną inteligencją właśnie według tego nadrzędnego kryterium etycznego.

Niestety, jak podkreślił śp. Papież Franciszek, nasze społeczeństwa doświadczają obecnie pewnej „utraty lub przynajmniej przysłonięcia poczucia człowieczeństwa”, co z kolei stanowi dla nas wszystkich wyzwanie do głębszej refleksji nad prawdziwą naturą i wyjątkowością naszej wspólnej godności ludzkiej (Przemówienie podczas sesji G7 poświęconej sztucznej inteligencji, 14 czerwca 2024). Sztuczna inteligencja, zwłaszcza generatywna, otworzyła nowe horyzonty na wielu różnych poziomach, w tym w zakresie poprawy badań w dziedzinie zdrowia i odkryć naukowych, ale budzi również niepokojące pytania dotyczące jej możliwych reperkusji na otwartość ludzkości na prawdę i piękno, na naszą szczególną zdolność rozumienia i przetwarzania rzeczywistości. Uznanie i poszanowanie tego, co w wyjątkowy sposób charakteryzuje osobę ludzką, ma zasadnicze znaczenie dla debaty na temat odpowiednich ram etycznych zarządzania sztuczną inteligencją.

Wszyscy, jestem tego pewien, jesteśmy zaniepokojeni dziećmi i młodzieżą oraz możliwymi konsekwencjami wykorzystania sztucznej inteligencji dla ich rozwoju intelektualnego i neurologicznego. Naszym młodym ludziom należy pomagać, a nie utrudniać im drogę do dojrzałości i prawdziwej odpowiedzialności. Są oni naszą nadzieją na przyszłość, a dobrobyt społeczeństwa zależy od tego, czy otrzymają oni zdolność rozwijania otrzymanych od Boga darów i umiejętności oraz reagowania na potrzeby czasu i innych ludzi z wolnym i hojnym duchem. Żadne pokolenie nie miało nigdy tak szybkiego dostępu do takich ilości informacji, jakie są obecnie dostępne dzięki sztucznej inteligencji. Jednak dostęp do danych – niezależnie od tego, jak rozległy on jest – nie powinien być mylony z inteligencją, która z konieczności „oznacza otwarcie osoby na ostateczne pytania dotyczące życia oraz ukierunkowanie na Prawdę i Dobro” (Antiqua et nova, nr 29). Ostatecznie prawdziwa mądrość ma więcej wspólnego z rozpoznaniem prawdziwego sensu życia niż z dostępnością danych. W świetle tego, drodzy przyjaciele, wyrażam nadzieję, że wasze obrady będą dotyczyły sztucznej inteligencji również w kontekście niezbędnej międzypokoleniowej praktyki, która pozwoli młodym ludziom włączyć prawdę do ich życia moralnego i duchowego, wpływając w ten sposób na ich dojrzałe decyzje i otwierając drogę do świata większej solidarności i jedności (por. tamże, nr 28). Zadanie, które przed wami stoi, nie jest łatwe, ale ma ogromne znaczenie. Dziękując wam za wasze obecne i przyszłe zaangażowanie, z całego serca wzywam na was i wasze rodziny Bożego błogosławieństwa mądrości, radości i pokoju.

Z Watykanu, 17 czerwca 2025 r.

LEON PP. XIV