Drodzy Bracia w Biskupstwie!

Pragnę skierować słowa serdecznego powitania do wszystkich was, którzy przybyliście do Rzymu, aby złożyć wizytę ad limina Apostolorum. [Dziękuję przewodniczącemu Konferencji Episkopatu za uprzejme słowa, które skierował do mnie w imieniu wszystkich]. Proszę was, abyście przypomnieli moim drogim dzieciom z Peru, że Papież nosi je w swoim sercu i pamięta o nich z miłością, szczególnie w modlitwie.

Wydaje mi się opatrznościowe, że wizyta ta odbywa się w kontekście 300. rocznicy kanonizacji św. Turybiusza de Mogrovejo. Wy, drodzy bracia, jesteście owocem ewangelicznego ziarna, które ten święty biskup zasiał na waszych ziemiach. Dlatego pragnę zaproponować wam, abyśmy – wspierani jego przykładem – oczami wiary spojrzeli na rzeczywistość, z jaką mamy dziś do czynienia, a która została dobrze opisana w przekazanych mi przez was sprawozdaniach. Zapewniam was, że zostały one przeczytane z uwagą.

Jak odpowiedzieć na liczne wyzwania, przed którymi w swojej misji ewangelizacyjnej stoi dziś Kościół peruwiański? Odpowiedź może być taka, jak ta, która pojawia się w wielu pismach pierwszych misjonarzy w Ameryce: żyć ad instar Apostolorum, czyli na wzór Apostołów, z prostotą, odwagą i całkowitą dyspozycyjnością, aby dać się prowadzić Panu.

Życie w ten sposób oznacza przede wszystkim pielęgnowanie i promowanie jedności i komunii. Rozproszeni po całym świecie Apostołowie pozostawali zjednoczeni w tym samym duchu i tej samej misji. Również dzisiaj, wiarygodność naszego głoszenia zależy od prawdziwej i afektywnej komunii między pasterzami, a także między nimi a Ludem Bożym, której towarzyszy przezwyciężanie podziałów, dążenia do pierwszeństwa i wszelkich form izolacji. Komunia taka, jakiej poszukiwał św. Turybiusz, promując synody w Limie. To spotkanie jest wymownym znakiem żywej wspólnoty, która jednoczy nas w wierze i misji oraz pozwala mi z wdzięcznością przyjąć przylgnięcie do Chrystusa i Następcy Piotra, które wyrażacie w waszej posłudze.

Jednocześnie, obecne wyzwania wymagają odnowionej wierności Ewangelii, która musi być głoszona w sposób integralny. Św. Turybiusz nie głosił własnego słowa, ale Słowo, które otrzymał, pokładając ufność w jego przemieniającej mocy. Ta sama wierność wymaga od nas dzisiaj jasnego, odważnego i radosnego głoszenia, zdolnego do dialogu z kulturą, bez utraty tożsamości chrześcijańskiej.

Życie na wzór Apostołów zakłada również całkowite oddanie się powierzonemu nam posługiwaniu. Oni nie zatrzymywali niczego dla siebie, dochodząc aż do męczeństwa. W tym samym duchu należy postrzegać świadectwo św. Turybiusza, który stawiał czoła niebezpieczeństwom i cierpieniom tylko z jednego powodu: z miłości do dusz, aby nieść miłość Chrystusa nawet do najbardziej niedostępnych miejsc.

Życie ad instar Apostolorum oznacza pozostawanie blisko tych, którzy zostali nam powierzeni, interesowanie się nimi, współdzielenie ich życia i ich wędrówki. Podobnie jak św. Paweł, który stał się wszystkim dla wszystkich, aby wszystkich pozyskać (por. 1 Kor 9, 22), jesteśmy wezwani, aby wychodzić naprzeciw, słuchać, towarzyszyć i rozumieć, żeby wszystkich doprowadzić do Boga.

Ta bliskość obejmuje prezbiterium, kleryków, osoby życia konsekrowanego i cały Lud Boży, ze szczególnym uwzględnieniem najsłabszych i najbardziej potrzebujących. Bliskość tak głęboka, że można o was powiedzieć to, co mówiono o św. Turybiuszu: że żywił do wszystkich „tak wielką miłość, że nosił ich w swoim sercu, jakby był ojcem każdego z nich” (por. Pos. sup. virt., 503).

Drodzy bracia w biskupstwie, Peru zajmuje szczególne miejsce w moim sercu. Tam dzieliłem z wami radości i trudy, nauczyłem się prostej wiary tamtejszych ludzi i doświadczyłem siły Kościoła, który potrafi czekać nawet w obliczu prób. Z powodu tego wielkiego uczucia zachęcam was, abyście w dzisiejszym Kościele w Peru rozwijali dziedzictwo, które otrzymaliście od świętych: Turybiusza, Róży, Marcina i Jana oraz wielu innych.

Dziękuję wam za to spotkanie i za wszystko, co czynicie, aby Dobra Nowina rozbrzmiewała w każdym sercu. Powierzam was opiece Najświętszej Maryi Panny od Wykupu Niewolników i chętnie udzielam wam Błogosławieństwa Apostolskiego, które rozszerzam na kapłanów, osoby życia konsekrowanego i cały umiłowany naród peruwiański, zwłaszcza tych, którzy najbardziej potrzebują siły i pocieszenia.

Dziękuję bardzo.