Umiłowani Bracia!

Cieszę się, że mogę być dziś z wami z okazji waszej Kapituły Generalnej. Mogę powiedzieć, że czuję się jak w domu, i że dzieląc duchową wspólnotę, ja także uczestniczę wewnętrznie w tym, co przeżywacie w tych dniach. Dziękuję Przełożonemu Generalnemu, który zakończył swoją posługę, i pozdrawiam nowego, dopiero co wybranego Przełożonego. Do tak wymagającego zadania potrzebna jest modlitwa nas wszystkich – nie zapominajmy o tym!

Kapituła Generalna jest cenną okazją do wspólnej modlitwy i refleksji nad otrzymanym darem, nad aktualnością charyzmatu, a także nad wyzwaniami i problemami, które stają przed wspólnotą. Kiedy wykonywane są różne działania, przeżywanie Kapituły oznacza wsłuchiwanie się w głos Ducha, w pewnym sensie analogicznie do tego, o czym mówił nasz ojciec Augustyn, przypominając o znaczeniu wnętrza na drodze wiary: „Nie wychodź na świat, wróć do siebie samego: we wnętrzu człowieka mieszka prawda” ( De vera religione, 39, 72) [1].

Z drugiej strony, życie wewnętrzne nie jest ucieczką od naszych osobistych i wspólnotowych odpowiedzialności, od misji, którą Pan powierzył nam w Kościele i w świecie, ani od pytań i naglących problemów. Wchodzimy w głąb siebie po to, aby następnie wyjść jeszcze bardziej zmotywowanymi i pełnymi entuzjazmu do misji. Powrót do siebie odnawia zapał duchowy i duszpasterski: jest powrotem do źródła życia zakonnego i konsekracji, aby móc nieść światło tym, których Pan stawia na naszej drodze. Na nowo odkrywa się relację z Panem i z braćmi własnej rodziny zakonnej, aby z tej komunii miłości czerpać natchnienie i lepiej stawiać czoła sprawom życia wspólnotowego oraz wyzwaniom apostolskim.

W tym kontekście, po szerokiej i wspólnej refleksji, którą prowadziliście w ostatnich latach, zatrzymujecie się nad kilkoma zagadnieniami, do których chciałbym krótko nawiązać.

Przede wszystkim temat fundamentalny: powołania i formacja początkowa. Lubię przypominać to wezwanie św. Augustyna: „Miłujcie to, czym będziecie” (Sermo 216, 8). Uważam, że jest to cenne wskazanie, zwłaszcza aby nie popaść w błąd wyobrażania sobie formacji zakonnej jako zbioru reguł do przestrzegania, zadań do wykonania czy też jako gotowego ubioru, który należy biernie przywdziać. W centrum wszystkiego znajduje się bowiem miłość. Powołanie chrześcijańskie, a w szczególności powołanie zakonne, rodzi się jedynie wtedy, gdy odczuwa się przyciąganie do czegoś wielkiego, do miłości, która potrafi karmić i nasycić serce. Dlatego naszą pierwszą troską winno być to, by pomagać – zwłaszcza ludziom młodym – dostrzegać piękno powołania i umiłować to, czym mogą się stać, gdy je przyjmą. Powołanie i formacja nie są rzeczywistościami z góry ustalonymi: są przygodą duchową, obejmującą całe życie człowieka – a nade wszystko są przygodą miłości z Bogiem.

Miłość, która, jak wiemy, była w centrum duchowych poszukiwań Augustyna, stanowi także fundamentalne kryterium w wymiarze studiów teologicznych i formacji intelektualnej. W poznawaniu Boga nigdy nie można dotrzeć do Niego przy użyciu wyłącznie naszego rozumu czy zbioru informacji teoretycznych; chodzi przede wszystkim o to, by dać się zadziwić Jego wielkością, by zadawać sobie pytania i badać sens wydarzeń, aby odnaleźć w nich ślady Stwórcy, a przede wszystkim – kochać Go i sprawiać, by był kochany. Tym, którzy studiują, Augustyn radzi, aby [kierowali się] hojnością i pokorą, rodzącymi się z miłości: hojnością w dzieleniu się z innymi wynikami własnych badań dla dobra ich wiary; pokorą, by szukając wiedzy dla samej wiedzy nie popaść w próżność ani poczucie wyższości nad innymi z powodu jej posiadania.

Równocześnie niepojęty dar Bożej miłości jest tym, ku czemu powinniśmy zwracać wzrok, jeśli chcemy jak najlepiej przeżywać życie wspólnotowe i działalność apostolską, dzieląc się naszymi dobrami materialnymi, a także tymi ludzkimi i duchowymi. Pamiętajmy, jak skuteczne jest to, co zapisano w naszej Regule: „Jak żywność otrzymujecie z jednej spiżarni, tak też i odzienie bierzcie z jednej szatni” (Reguła, 30). Pozostańmy wierni ewangelicznemu ubóstwu i sprawmy, aby stało się ono kryterium życia w pełni tym, czym jesteśmy i co posiadamy, włączając w to środki i struktury, na służbę naszej misji apostolskiej.

Na koniec, nie zapominajmy o naszym powołaniu misyjnym. Od czasu pierwszej misji w 1533 r., augustianie z pasją i hojnością głosili Ewangelię w wielu częściach świata, troszcząc się o lokalne wspólnoty chrześcijańskie, angażując się w wychowanie i nauczanie, służąc ubogim oraz podejmując dzieła społeczne i charytatywne. Ten duch misyjny nie może zgasnąć, bo i dziś jest on bardzo potrzebny. Zachęcam was do jego ożywienia, pamiętając, że misja ewangelizacyjna, do której wszyscy jesteśmy powołani, wymaga świadectwa pokornej i prostej radości, gotowości do służby oraz dzielenia się życiem z ludźmi, do których zostaliśmy posłani.

Najmilsi, życzę wam, abyście kontynuowali obrady Kapituły w braterskiej radości i z sercem otwartym na natchnienia Ducha Świętego. Modlę się za was, aby miłość Pana inspirowała wasze myśli i działania, czyniąc was apostołami i świadkami Ewangelii w świecie. Niech wstawiają się za wami Najświętsza Maryja Panna i św. Augustyn, i niech wam towarzyszy błogosławieństwo apostolskie.

[1] Św. Augustyn, Dialogi filozoficzne. O prawdziwej wierze, tłum. Jerzy Ptaszyński, Kraków 1999, s. 788.